جهان تاریکی محض است می ترسم ... خدایا ...

غربت یعنی که مادر بگوید من نه زنده هایم اینجا هستند نه امواتم ....

مهر که مهربان نباشد نتیجه اش می شود فراموش کردن نوشتن در اینجا ...

شده تقدیرِ کسی باشی و قسمت نشود؟سالها گیرِ کسی باشی و قسمت نشود؟پشتِ یک قلبِ به ظاهر خوش و یک خنده ی تلخشده زنجیرِ کسی باشی و قسمت نشود؟در میانِ تپشِ آینه پنهان شَوی و روح و تصویرِ کسی باشی و قسمت نشو

غم که از حد بگذرد دل حس پیری می کندسن هر کس را غمش اندازه گیری می کند

یا رب این آتش که در جان من است سرد کن زان سان که کردی بر خلیل

درد بی درمان شنیدی ؟ حال من یعنی همین...

از نظر من بالاتر از سیاهی رنگی هست ... هیچ وقت فکر نکنید بدتر از این چیزی که هست اتفاق نمی افته دقیقا اتفاق می افته همین...

پیری و مرگ عجب غصه ی جان فرسایی است تا جوانیم دعا کن به شهادت برسیم

هر کسی را بهر کاری ساختند من برای سوختن ...

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

دلتنگ مادر هستم ...

به نام عشق ، به نام مدافعان حرم سرم فدای امام مدافعان حرم اگر که قسمت من نیست تا حرم بروم بخوان مرا تو غلاممدافعان حرم من و توایم که از روزگار بیزاریم جهان خوش است به کام مدافعان حرم میان کل جهان در مقابل داعش زبانزد است قیام مدافعان حرم فدای غیرت و مردانگی این مردان فدای لطف و مرام مدافعان حرم خود ...

یک سینه حرف هست ولی نقطه چین بس است ...

زحمتت دادم، برایت درد سر بودم ببخش در میان نوکرانت مثل من سربار نیست

تا به حال به چیزای زیاد و بی استفاده دور و برت نگاه کردی؟ این بار یه نگاه کن تا به حال به اینکه خسیس هستی فکر کردی ؟ این بار یه ذره فکر کن شده یه لباس یه وسیله یه چیزی و داشته باشی و سالها باشه که ازش استفاده نکرده باشی؟ شده نگهش داشته باشی برای روزی که شاید به دردت بخوره شده نگهش داشته باشی چون حیف...

کودکت بیقرار میپرسد مادرم این صدای بابا نیست؟ و سکوتی که غرق بغض شده « پدرت در مسیر تنها نیست»

بوسه به پای مادرت بغض یک ملت و شکست